De therapeut die zichzelf nog niet kent

Ze zit al negen weekenden in de opleiding. Ze absorbeert alles. Niet alleen wat er gezegd wordt, maar ook wat er tussen de woorden hangt. Ze stelt geen vragen, brengt geen inzichten in, ze is er gewoon. Op het tiende weekend gaat ze praten. Wat ze zegt verbindt alles wat de groep in negen maanden heeft opgebouwd tot één coherent geheel. De docent is stil en de groep is stil. En zij begrijpt oprecht niet waarom.

In haar afstudeerspeech schrijft de docent later: als zij gaat praten, kan de groep maar beter luisteren. Want dan heeft ze alles van weekend één tot het einde aan elkaar gemaakt.

 

Zij had er nooit bij stilgestaan dat ze dit deed.

 

Dit is wat we keer op keer zien bij Arutam College. Niet hetzelfde talent, maar wel hetzelfde patroon. Een therapeut die iets doet met een vanzelfsprekendheid die zo diep zit dat hijzelf er volledig blind voor is. De een voelt haarscherp aan wanneer een cliënt aan de rand van een doorbraak staat. De ander stelt de vraag die niemand durft te stellen op precies het juiste moment. Weer een ander schept in de eerste tien minuten van een sessie een klimaat van veiligheid waarvoor anderen een heel uur nodig hebben.

Dit is geen techniek die in de opleiding is bijgebracht. Dit is de Zone of Genius.

 

Twee zones die elk hun eigen waarde hebben

In de ontwikkeling van een therapeut zijn er twee zones die fundamenteel van elkaar verschillen en die verwarring scheppen bij bijna iedereen die ermee in aanraking komt.

De Zone of Excellence is het domein van vakmanschap. Na jaren opleiding en praktijkervaring beheers je de methodiek. Je werkt veilig, je weet wat je doet en waarom. Of je nu werkt met regressietherapie, innerlijk kindtherapie of ATR, je kent het onderbewuste als terrein, je begrijpt hoe het celgeheugen werkt en je weet hoe je een cliënt begeleidt naar de laag waar de werkelijke oorzaak ligt. Cliënten vertrouwen je en collega’s respecteren je.

 

Maar het is niet alles.

 

Want naast de Zone of Excellence bestaat een ander terrein. De Zone of Genius is het domein van wat jou uniek maakt als therapeut. Niet geleerd, niet geoefend, niet verworven door herhaling. Het zit er gewoon. Het kost geen energie. Het verdwijnt niet op zware dagen. Het is zo vanzelfsprekend voor jou dat je er nooit bij stilstaat, totdat iemand anders je er iets over zegt.

 

En dan begrijp je niet waarom ze zo reageren.

 

De paradox van het onzichtbare talent

De meest ingrijpende eigenschap van de Zone of Genius is dat hij zich verbergt in zijn eigen vanzelfsprekendheid. Wat voor jou moeiteloos gaat, registreer je niet als bijzonder. Je neemt aan dat anderen het ook kunnen. Je vraagt je af waarom je er aandacht voor zou vragen, laat staan je praktijk op zou bouwen. Dit is precies de reden waarom zoveel therapeuten, ook de meest getalenteerde, zichzelf positioneren op hun methodiek in plaats van op hun werkelijke kracht. Ze zeggen: ik werk met regressietherapie, ik ben gespecialiseerd in trauma, ik begeleid mensen met psychosomatische klachten. Dat is de Zone of Excellence die spreekt. Vakkundig, betrouwbaar en volledig waar. Maar waar cliënten werkelijk voor bij hen terugkomen, wat hen onderscheidt van alle anderen met dezelfde opleiding en dezelfde werkwijze, dat is iets anders. Dat is de Zone of Genius. En die wordt zelden bewust ingezet, omdat de therapeut zelf er niet bij heeft stilgestaan dat hij bestaat.

 

De vraag is dan ook niet of jij talent hebt. De vraag is of je het ziet.

 

Wat anderen zien dat jij niet ziet

 

Er is een betrouwbare manier om de Zone of Genius op het spoor te komen. Hij zit altijd in de reacties van anderen op iets wat jij doet zonder er bewust bij na te denken.

Niet de complimenten over je harde werk of je grondige voorbereiding. Niet de waardering voor je inzet of je kennis. Maar de momenten waarop iemand stil wordt van iets wat jij deed terwijl jij het nauwelijks hebt geregistreerd. De collega die zegt: hoe doe je dat toch. De cliënt die terugkomt en precies benoemt wat er in die ene sessie anders was. De supervisiegroep die stopt met praten als jij een observatie inbrengt.

 

Daar zit het.

 

Het onderbewuste van een cliënt reageert niet op techniek alleen. Het reageert op de therapeut die volledig zichzelf is in wat hij doet. En volledig jezelf zijn in je werk betekent niet alleen vakbekwaam zijn. Het betekent werken vanuit de plek in jezelf die het meest van jou is. De plek die geen energie kost, maar juist energie geeft.

 

Wat er mogelijk wordt als beide zones samenwerken

 

Een therapeut die zijn Zone of Excellence kent, werkt goed. Een therapeut die ook zijn Zone of Genius kent en bewust inzet, werkt onvervangbaar. Niet omdat hij meer technieken beheerst of meer sessies heeft gedraaid of meer nascholing heeft gevolgd. Maar omdat hij weet waar zijn werkelijke waarde zit en van daaruit werkt. De methodiek wordt het voertuig, de genius wordt de motor. Wat er dan mogelijk wordt binnen een gemeenschap van therapeuten die elk hun eigen genius kennen, is groter dan de som der delen. Geen overlap, maar aanvulling. Niet iedereen die hetzelfde doet, maar iedereen die het zijne doet met volledige bewustheid en volledige precisie.

 

Bij Arutam College geloven we dat dit de volgende stap is in de ontwikkeling van een therapeut. Niet meer methodieken leren, maar dieper worden in wie jij bent als therapeut. Geworteld in het vakmanschap van de opleiding. Volledig uitgedrukt in het talent dat er altijd al was.

 

Wat er nog meer speelt in de praktijk

 

Werken als therapeut vraagt meer dan vakbekwaamheid en het kennen van je eigen kracht. Wie regelmatig werkt met heftige verhalen, met diepe emoties en met wat mensen al jaren met zich meedragen in hun celgeheugen en onderbewuste, weet hoe zwaar dat soms kan zijn. Hoe zorg je ervoor dat je niet alles overneemt wat een cliënt meebrengt? Hoe voorkom je dat je de energie van een cliënt mee naar huis neemt? Hoe blijf je als therapeut in je eigen kracht staan, ook als het werk je diep raakt?

 

Dit zijn geen bijzaken. Dit is het verschil tussen een therapeut die langdurig goed en met plezier werkt en een therapeut die zichzelf langzaam uitput. Het vermogen om je eigen energieveld helder te houden, om na een zware sessie volledig terug te keren in jezelf, om de grens tussen jouw emotie en die van de cliënt scherp te voelen: dat zijn vaardigheden die geleerd en geoefend kunnen worden. En die net zo belangrijk zijn als elke therapeutische techniek die je in de opleiding hebt meegekregen.

 

Het driedaagse retraiteweekend Zone of Genius

 

Eens per twee jaar organiseert Arutam College een driedaags retraiteweekend voor therapeuten die beide vragen serieus willen nemen. Wie ben ik als therapeut en wat maakt mij werkelijk uniek? En hoe zorg ik goed voor mezelf in een vak dat veel vraagt?

 

Het weekend is bedoeld voor therapeuten die al werkzaam zijn in de praktijk, ongeacht waar ze zijn opgeleid. Je hoeft geen Arutam-student te zijn om mee te doen. Wat je wel meebrengt is de bereidheid om naar jezelf te kijken, niet als cliënt maar als professional. Om te onderzoeken wat jou als therapeut werkelijk beweegt en wat jou van anderen onderscheidt.

 

Tijdens de drie dagen werk je aan de bewuste ontdekking van je eigen Zone of Genius. Je verdiept therapeutische vaardigheden om jezelf te beschermen en te zuiveren, zodat je na een zware sessie volledig jezelf blijft. Je oefent met het herkennen en teruggeven van energie die niet van jou is. En je versterkt de verbinding met de plek in jezelf van waaruit je het beste werk doet, de plek die geen energie kost maar juist energie geeft.

Drie dagen volledig gericht op wie jij bent in je werk en wat je daarin nog verder kunt brengen. In een kleine groep, met de rust en ruimte die dit soort werk verdient.

Wil je weten wanneer het volgende retraiteweekend plaatsvindt? Meld je aan voor onze nieuwsbrief of neem contact met ons op, dan houden we je op de hoogte.